Een menselijk lichaam krijgt om de zeven jaar een grote beurt. Dan worden alle DNA-moleculen vernieuwd en blijft er niets over van het oude kadaver. We zijn, méér dan een slang, aan het vervellen en werpen daarbij veel van onze genetische fouten af. Andere atomen van het DNA worden vervuild zodat er nieuwe gebreken in het molecuul optreden.
DNA is echter niet iets dat slechts om de zeven jaar een verandering ondergaat. Het gaat veel verder, want iedere milliseconde van je leven ben je aan het evolueren. Een DNA-molecule bevat een soort teller die aangeeft hoe vaak het zichzelf heeft doorgekopieerd. Deze informatie zorgt ervoor dat een cel zich maximaal 80 keer kan vermenigvuldigen vooraleer de reproductie onmogelijk wordt. Uiteindelijk hebben we te weinig of te foutief werkende bouwstenen en wordt ons lichaam levenloos.

Het absurde van sterven is dat het biologisch gezien niet noodzakelijk is. Het lijkt een opgelegde wet van de natuur, maar het ziet er naar uit dat we die wet kunnen afschaffen. In 1944 werd bewezen dat in het DNA, in codevorm, de erfelijkheid en vorm van organismen is vastgelegd. Het gen dat zorgt voor de veroudering van levende materie is bekend en recente onderzoeken komen aardig in de buurt van zijn manipulatie. Net zoals men door middel van het activeren van één genschakelaar een oor op een muis kan laten groeien, is het ook mogelijk om op dezelfde manier het verouderingsproces stop te zetten. Hiermee is het nog steeds niet mogelijk dat iemand onsterfelijk wordt, maar je gaat er minstens enkele honderden jaren langer door leven. Misschien zo oud als de bijbelse stamvaders? Het wijzigen van DNA om zo nieuwe functionaliteiten of eigenschappen aan de mens te geven is een omstreden gebied in de wetenschap. Het biedt stof tot vele interessante discussies die ik in dit artikel echter niet zal behandelen. Schrijven is schrappen, zoals Godfried Bomans ons wijselijk leerde.

Een andere bewijs om aan te nemen dat er een levenskracht bestaat kan door iedereen gecontroleerd worden. Met een simpel toestel om elektrische spanning te meten is men te weten gekomen dat het verschil tussen een dood en een levend lichaam zo’n 30 millivolt bedraagt. Waar is die verdwenen spanning naartoe?

Na de lichamelijke dood ontbindt het lichaam sneller dan tijdens het leven. Gelukkig maar, want niemand zit erop te wachten dat je lip het begeeft tijdens het zoenen. Veel van onze dode materie wordt omgezet in gassen. Andere delen komen terecht in de voedselketen van het kleiner gedierte. De materie vindt dus via aardse processen zijn weg naar een andere vorm van bestaan of energie. Tot zover is het heel gemakkelijk om de eerste hoofdwet van de thermodynamica te implementeren in de verhandeling van de dood. Er rest echter nog een grote onbekende in dit verhaal: de levensenergie.

Het leven als energie is dus schijnbaar heel anders dan het leven met een materiele verpakking. Of niet? Een tijd geleden flitsten mij gedachten door het hoofd die heel misschien een verdieping kunnen geven aan het rationaliseren van het doodsproces.
DNA, de bouwstenen van onze levenscapabele vorm bestaat uit diverse genen. Zoals eerder gezegd kun je dit zien als een hoop schakelaars die je aan en uit kunt schakelen. De combinatie van de schakelingen vormt het totaalplaatje. Aangezien de werking van het universum op velerlei gebieden dezelfde is kun je deze methode ook gebruiken op metafysisch niveau.

Zojuist geschreven leesvoer is misschien onhelder en het vereist enige inspanning of inlevingsvermogen, maar je kunt aannemen dat de snaartheorie heel logisch is opgebouwd. Hoe minder je erover weet, hoe moeilijker het lijkt. Hierbij laat ik natuurlijk het wiskundig aspect buiten beschouwing. Wiskundige kennis is namelijk niet vereist bij het begrijpen van energetische processen. Veel wiskunde is opgebouwd uit filosofie. Bij de snaartheorie kon de wiskundige correlatie pas gebeuren na tientallen jaren filosoferen over de werkelijkheid en de bouwstenen van het universele Al.

De grote vraag is: waarom is een energie niet zoals hij voor ons lijkt? Kan dat wel? Met de M-theorie ontdekte men, naast de 10 snaardimensies, een 11e dimensie die filosofisch gezien heel interessant is. De 11e dimensie bevat namelijk een heelal net zoals het onze, maar met andere krachtintensiteiten. Het is een dimensie die gelijk loopt met onze dimensie, maar met een ander trillingsgetal.
Om de te kleine zwaartekracht op te lossen zegt de wiskundig bewezen theorie dat het ons heelal binnenlekt vanuit de 11e dimensie, vanuit een ander universum. Tegen de tijd dat de kracht van het membraan in dimensie 11 bij ons universum is, is de kracht danig verzwakt. De resterende energie is wat wij de zwaartekracht noemen. Men had eerst de theorie filosofisch uitgewerkt vooraleer men de wiskunde deed. De geest moest het eerst kunnen rationaliseren. Er waren al tal van scripties over geschreven. De euforie was dan ook groot toen alles bleek te kloppen.
Met uitzondering van enkele droge oppervlakkige documentaires werd er weinig aandacht geschonken aan het feit dat men een sluitend model, inclusief berekeningen, van de energiestromingen binnenin en tussen universa had. We leven zoals –als ik me niet vergis- Stephen Hawking voor het eerste schreef in een multiversum. Hoewel Hawkings er iets anders mee bedoelde.
In dat multiversum sijpelen energieën van dimensie naar dimensie. We kunnen het nog niet waarnemen of gebruiken, maar dat is slechts een kwestie van tijd. Als het allemaal échte werkelijkheid is, natuurlijk.

Als de zwaartekracht uit een andere dimensie komt, dan kan het net zo correct zijn te zeggen dat onze levensenergie ook vanuit een andere dimensie komt. Wat we hier ontvangen is dus een fractie van wat daar aanwezig is. Onze Ziel, onze Ki, Chi ofwel levenskracht is, al dan niet collectief, mogelijk afkomstig vanuit een ander universum.

Het is verre van fictie, maar helaas blijft de snaren- en de M-theorie momenteel bij rekenkundige modellen. Voor velen is dat een reden om iets niet te geloven want het valt niet visueel waar te nemen. Er is geen keihard bewijs voor te verzinnen zolang men het niet voor Jan Modaal tastbaar kan maken. Er bestaan namelijk geen oscillatoren of deeltjesversnellers waarmee men de kleine snaartrillingen kan visualiseren en controleren. Laat staan dat men de snaren kan voorzien van eigenschappen om bijvoorbeeld koffie te weven.

Teruggrijpend naar het DNA kunnen we zeggen dat het verouderingsproces ons geleidelijk aan afknijpt van de levensenergie. De cellen die nog in ons lijf zitten vragen meer energie om in leven te blijven, waardoor de aandacht verlegd wordt. Eerst merk je het niet en blijft het op moleculair niveau maar, naarmate je ouder wordt gaan de botten wat vaker kraken, wordt sporten lastiger en worden de lichamelijke kwaaltjes erger.
De levensenergie wordt dus letterlijk langzaam aan afgeknepen waardoor alle energie in ons ware Zijn, in de andere dimensie, terugkeert. Ik kan er heel lang over uitweiden, maar om samen te vatten zou het verklaren waarom jonge kinderen op kennis- en herinneringsgebied vreemd uit de hoek kunnen komen. Jonge kinderen ontvangen namelijk meer levensenergie vanuit de levensbron. Ze zitten nog dichter bij de ervaringen uit hun vorige leven(s). Helaas wordt ook hun energie minder bij iedere ademhaling.

De argumentering is grotendeels, doch summier, gegeven en tussen de regels is er reeds een geloof gevormd over de dood. Ik geloof niet in dood als dat zou betekenen dat we dan ophouden met bestaan op gelijk welk niveau. De dood is terugkeren naar de bron. Misschien terugkeren naar de mensen of energieën die je kende of misschien is het wel helemaal individualistisch waarbij je een wereld voor jezelf creëert alsof het echt is, maar dan zonder aardse begrenzingen. Je bent immers energie. Dan zou je de mensen in je ‘hemel’ zien zoals je ze herinnert en daarom niet per definitie zoals ze zijn.

Als de dood (wanneer de tijd rijp is) zo verlichtend is, waarom lijkt het leven dan in verschillende fases te gaan? Waarom leven we niet slechts 1 keer en zijn er zoveel tekenen dat er inderdaad zoiets bestaat als reïncarnatie? Het is algemeen bekend dat iemand meerdere malen kan reïncarneren. Van de Dalai Lama wordt gezegd dat hij de 14e reïncarnatie is van dezelfde spirituele energie. Een groot deel van de Tibetaanse religieuze traditie is op dit geloof gebouwd. Het zou heel sterk zijn moest het meermaals reïncarneren enkel voorbehouden zijn voor de gerespecteerde Dalai Lama. De hoogste Lama wordt namelijk niet als goddelijk gezien.
Het geloof in reïncarnatie is het geloof in diverse niveaus van existentie. Dat valt rationeel te verklaren. De natuurkunde leert ons dat alles om ons heen zoekt naar een uiteindelijke rustpositie. Een toestand waarbij het geen energie verspilt, maar alleen maar is. Het leven is het zoeken naar de orde binnenin de chaos. Een vredig zijn kan niet bestaan zolang er verstorende factoren aanwezig zijn. Wanneer wij ons geestelijk niet in orde of in disbalans gedragen, dan is er tevens een verstoring in onze levensenergie.
Aangezien het voor de mens hoofdzakelijk om karakteristiek lijkende patronen gaat die overwonnen moeten worden om in balans te zijn, lijkt het alsof je op aarde bent om enkele specifieke verstoringen in je levensenergie aan te pakken. Die verstoringen in de energie bepalen namelijk je humeur en je stemming is op de langere (levens)termijn bepalend voor het karakter. Niet alle verstoringen kunnen in 1 levensperiode stabiliseren. Over sommige mentale of energetische euvels zullen vele reïncarnaties gaan voordat ze weggewerkt zijn.

In je Zijn, dat geprojecteerd wordt op en in je lichaam is dus een verstoring aanwezig die je weerhoudt om helemaal één te zijn met je eigen energie. Indien dit niet zo was, dan zou je niet op Aarde zijn, zo wordt geloofd.
Door alle reïncarnaties heen polijst je als het ware je individueel Zijn. Pas wanneer er geen verstoring meer in je Zijn aanwezig is, kun je opgenomen worden in de durende energie van het Al. Wie in het Al is heeft geen individualiteit noch rationeel bewustzijn meer. Bij totale rust is er niets dan vrede en stilte op een niveau dat met meditatie nimmer bereikt kan worden. Is de ultieme zoektocht van iedere mens heel diep vanbinnen niet die naar innerlijke rust en vrijheid op een zo diep mogelijk niveau?

Sterft allen in vrede,