|
De gestolen tijd in de titel van het boek refereert naar de onderdrukking van de bekende Mayakalenders. Stuk voor stuk zijn de onderdelen van de Lange Telling, de belangrijkste kalenderronde, aan het einde van hun cyclus op 21 december 2012 en aan die gebeurtenis worden grote veranderingen gekoppeld. Niet zomaar, want dat moment in de tijd is volgens de Mayakalenders hetzelfde als een bepaalde kosmische configuratie waarin hoofdzakelijk onze planeet, de positie in het zonnestelsel en diens positie in het melkwegstelsel belangrijk zijn. Om dit gegeven uit te leggen besteedt de auteur er een apart hoofdstuk aan waarin hij duidelijk de vraag ‘Wat gebeurt er in 2012’ beantwoordt.
Het boek draagt de ondertitel het verhaal van de Maya’s, de bewaarders van de universele tijd. In een van de hoofdstukken wordt uitgelegd dat Maya zijn niets te maken heeft met huidskleur. De inheemse mens zou verbonden zijn met de Aarde en haar beweging in de tijd, als een vorm van bewustzijn.
Dit boek is de persoonlijke visie van Peter Toonen; als tijdsbewaker en zoeker naar de wetten van tijd kan hij volgens die definitie met recht een Maya genoemd worden. Sommige passages in het boek zijn daarom misschien alsof een oude indiaan zijn verbazing of ongenoegen uit over een verstoorde wereld en ondertussen duidelijk maakt hoe de vork wél in de steel zit.
Vanaf het begin legt Toonen duidelijk uit dat de eindtijd geen moment is maar een tijdspanne, een periode met een begin en eind, hetzelfde als dag en nacht. Vanuit die gedachte, met een eind in zicht, beweert hij stellig dat we heden ten dage in de helse periode zitten die de Bijbel de Apocalyps noemt, ook wel de tijd van de grote profetieën waar reeds vele generaties uit verschillende volkeren over hebben gesproken, denk aan de Hopi-indianen. Daarbij worden de ontwikkelingen in onze huidige westerse maatschappij kritisch onder de loep genomen. Natuurlijk blijven de schommelingen in de natuur niet onbesproken en noemt de auteur vele feiten en wetenswaardigheden waardoor een duidelijk beeld wordt geschetst van de cyclische handelingen van Moeder Natuur. In tegenstelling tot wat het woord vooraf (vermoedelijk geschreven door de uitgever) doet vermoeden is het echter niet de hoofdmoot. In die proloog is hoofdzakelijk sprake van rampen en natuurverschijnselen waardoor de lezer initieel op een verkeerd been wordt gezet.
Belangrijk om te vermelden is dat Peter Toonen er geen sensationeel doemtheater van maakt. Dit boek is voor nuchtere mensen die niet panisch piepen of wegkijken bij het denken aan bijvoorbeeld een Apocalyps. Het is gelukkig geen Orion-profetie, om maar een vergelijking te maken. Het boek is onderbouwd geschreven en wordt onder andere ondersteund met diverse verwijzingen naar bronnen, vertaalde krantenartikelen en dagboeknotities.
Een grote meerwaarde van 2012, het einde van de gestolen tijd is de veelheid aan informatie. De 236 bladzijden bevatten veel interessante geschiedenis van oud-Egypte, Griekenland en Rome tot aan de Middeleeuwen en het heden. Op een entertainende, gevoelige en educatieve manier neemt Peter Toonen de hand van de lezer vast tijdens een letterlijke reis door de tijd. In de inleiding van het boek noemt hij het zelf een oproep om de tijd voor jezelf te eisen. In feite een oproep om niet in de rechtlijnige illusie van de Gregoriaanse kalender te trappen en klaar te zijn voor de mogelijkheden die voorbij het starre mechanische kalendersysteem liggen.
De laatste delen van het boek zijn hoofdzakelijk aan de basisprincipes van de kalendertelling gewijd. Beeldend en kort worden kalenderbegrippen als ‘de 13 tonen’ en ‘de 20 zonnezegels’ uitgelegd. Van laatstgenoemde bevat het boek zelfs een versie speciaal voor kinderen die overigens ook prima geschikt is voor de volwassenen onder ons.
Wie de vorige boeken van de auteur heeft gelezen weet dat hij zijn vrouw heeft verloren. Ook dit keer heeft hij de geest van zijn Rita op papier vastgelegd en diverse aspecten uit zijn persoonlijk leven genoteerd. Wat hierbij opvalt is dat het integer is geschreven, zonder enige vorm van drama. Ondanks de hoge factor persoonlijkheid en de besproken onderwerpen lees je er geen zelfbeklag in, hoogstens een negatieve gefundeerde kijk op hoe de wereld eraan toe is. Maar weinigen zullen het met hem daarover oneens zijn. In zijn boek spreekt Peter Toonen ook over hoop naar hetgeen ná 2012 komt. Terug naar de bron, zoals hij het noemt.
Een kritische noot? De veelheid aan informatie en de vele wetenswaardigheden vragen om een woordenlijst met verwijzingen die er helaas niet instaat. Maar al te vaak dacht ik tijdens het lezen: ‘hé, dat moet ik onthouden’. Natuurlijk vergeet je dan enkele details van hetgeen te onthouden viel en moet je het hele boek doorploegen om te kijken waar het ook alweer stond (of je moet in de kantlijn gaan krabbelen, wat ook weer zonde is). Bij een volgende druk zou een woordenlijst met paginaverwijzingen achterin het boek zeker een pluspunt zijn. |
Ergens een dode link gevonden? Meld het hier.